آخر وقت توی شعبه بودیم که یک مرتبه چند تا صدای مهیب بلند شد. یخورده هم نوسان برق داشتیم. یکم که گذشت همکارا خبر دادن که به یکی از پالایشگاه‌ها حمله شده.

چون اوضاع مساعد نبود همگی نیم ساعت زودتر شعبه رو تخلیه کردیم. دیدم که دود سیاهی داره آسمون رو میگیره و فهمیدیم از اثرات حمله به تاسیسات گازی پارس جنوبی هست. همینجور پشت خبرهای عجیب و غریب میومد. توی مسیر هم کلی ماشین بود که داشتن از شهرهای اطراف به سمت ما میومدن که مثلا توی یه نقطه امن‌تر سکونت پیدا بکنن تا ببینن وضعیت چطور پیش میره. 

 

امروز که چند تا از پرسنل نیروگاه‌های اونور اومده بودن شعبه میگفتن هنوز چند تا از فازها داره میسوزه و حالا حالاها نمیتونن تعمیرش کنن. چون تولید بخش زیادی از برق تولیدی هم از طریق گاز بوده، با افت فشار گاز نیروگاه‌ها رفتن روی سوخت گازوئیل و گاز نیروگاه‌های برق عراق رو هم قطع کردن و یه درصد بالایی از عراق رفته تو خاموشی. کارخونه‌های داخلی هم گازشون قطع شده و عملا بیکار شدن! بیکاری پرسنل و پایین اومدن تولید و از طرفی عدم امکان صادرات/فروش کالاهای تولیدی یعنی در آینده پیش رو قراره فشارهای مضاعفی به همگی تحمیل بشه.

 

نمی‌دونم چرا هنوزم که هنوزه عده‌ای موافق ادامه این جنگن؟! شاید من طرف اینوری‌ها نباشم، ولی قطعا طرف اونوری‌ها هم نیستم. با این وضعیت خیلی‌ها از کار بیکار میشن. خیلی از کسب و کارها نابود میشن. زیرساخت‌هامون هم که قرار نیست حالا حالاها درست بشه. روز به روز عقب افتاده‌تر از قبل خواهیم شد :( ضمن اینکه حادتر شدن اوضاع ممکنه منجر به بی‌برقی برای بخش عظیمی از کشور بشه. فشار بی‌برقی برای استان‌های جنوبی که از همین اسفند کولرهاشون روشن شده و تا اواخر مهر و آبان قراره از کولرهای گازی استفاده بکنن طاقت فرساست.